Zaterdag 9 april 2011, 39 wk en 3 dagen zwanger
Wat een nacht. We waren gewoon op tijd naar bed gegaan maar ik kon weer mijn draai niet vinden. Ik voelde me totaal niet lekker en had last van mijn benen. Het leek of ik koorts had, waardoor ik me met afgrijzen bedacht: “Nee hè, ik word toch niet ziek. Toch geen Dengue ofzo?”
Uiteindelijk rond een uur of 5 dommelde ik in slaap. Om 7 uur werd ik weer wakker. Dat gevoel in mijn benen. Het ging maar niet over! Milan kwam lekker bij ons liggen. John vertelde ik over de nacht en dat het zo raar voelde in mijn benen. “Nou, lieverd, ik denk dat de bevalling begonnen is”, antwoordde hij. Ik zuchtte: “Nee joh, het voelt niet als weeën!” Maar ik had het nog niet gezegd en het gevoel kwam terug met regelmaat. Op advies van John ging ik douchen: “ik pak wel wat spullen in en jij, lieverd, houdt goed de tijd bij.” “Tuurlijk”, wuifde ik zijn opmerking weg, “het zal wel loslopen”. Maar met het klokje erbij was er toch al wat regelmaat te constateren.
Dan weer om de 10 minuten, dan weer om de 15 minuten, dan weer 5, dan weer 15. Hmm, dit
begint toch ergens op te lijken, dacht ik nog. Na de douche aangekleed, spullen stonden al klaar. Eenmaal in de woonkamer kwamen de weeën toch vaker en heftiger. Oef!!! Okay, het is echt begonnen. Om me heen sprong er een ontzettend lief zoontje! Kwam met water aanzetten en een kussen!! Aaide over mijn arm. Zo ontzettend lief, maar ik kon het er niet meer bij hebben! Ik wilde niet dat hij zag dat ik pijn had! Gelukkig kon hij naar de buren totdat hij naar zijn logeeradres kon, die al geregeld was!
Rond 10 uur zitten we in de auto! Toch kon ik het nog niet echt geloven: “Joh, misschien is het vals alarm en zijn we zo weer terug”. Hij lachtte met een veelbetekende blik: “Natuurlijk lieverd!”
In de auto kwamen er weer twee goede weeën!! Maar toch, telkens als de wee weg was dacht ik: “het valt wel mee”. Eenmaal bij het ziekenhuis aangekomen, zochten we waar we naar toe moesten. Ik zat af en toe lekker in een wee en liet het daardoor allemaal langs me heen gaan: “Dat zoekt John maar even uit!”
Binnen werd ik opgevangen door een vrouw van het ziekenhuis en in een rolstoel gezet. Op naar de verloskamer. Papieren ingeleverd en aan de monitor geplaatst om te meten. Er werden vragen gesteld, waar ik soms al geen antwoord op kon geven. Het was ondertussen half 11. De uitslagen van de monitor gaven aan dat ik toch al om de 5 minuten weeën had. De hartslag van de kleine was goed! Rond kwart voor 11 kwam de gynaecoloog. Ik werd getoucheerd en bleek al 5 cm ontsluiting te hebben! “Wow, toch geen vals alarm”, dacht ik nog! In combinatie met de kracht van de weeën werd verwacht dat de baby rond 1 uur geboren zou worden. Wow, zo snel! Nou, met die weeën was ik al klaar; wat een heftig gevoel… vreselijk! “Goed puffen, Arlette”, zei de gynaecoloog, “goed met de PPPPFFFFF bha, bha!” Ondertussen vroeg mijn man aan de gynaecoloog hoe hij kon meten hoe de ontsluiting gaat. “Neeheee, nu niet vragen…”
Okay, volgens mij kon ik even weinig hebben… Gelukkig kon ik naar een andere kamer, een ruimere! Maar het maakte mij niet meer uit; “als die baby er maar uitgaat en die rotpijn over gaat…” Pas toen werden de weeën veel heftiger! Rond 12 uur werd ik weer getoucheerd; maar er was 1 cm bij gekomen. “Nee he! en dat terwijl ik al lichte persdrang kreeg.” De gynaecoloog in opleiding vertelde me doodleuk dat het misschien toch wat later dan 1 uur zou worden. Nee he, dat kon helemaal niet! Die weeën kon ik echt niet langer opvangen. De vliezen waren ook nog niet gebroken, daar wilde ze nog even mee wachten. Ik kon het echt niet meer ophouden, ik moest persen…
Rond half 1 hield ik het echt niet meer, ik moest persen. De vliezen waren nog steeds niet gebroken. “Aaarrrgghhhh! Nee, niet wachten meer, ik ga persen.”
Uiteindelijk tijdens het persen zijn de vliezen gebroken en kon ik eindelijk écht persen. Om 12.42u werd onze mooie dochter Amélie geboren: “OOHHH, wat een bijzonder gevoel, dat kleintje wat op mijn buik wordt gelegd!” Dat het een meisje was, dat wisten we al, we hadden het voor iedereen verborgen gehouden. “Maar toch, het is een meisje. En wat is ze mooi!!!”
Ze had echter in het vruchtwater gepoept en daarvan wat binnen gekregen. Ze kon gewoon ademhalen, maar aan haar neusvleugeltjes was te zien dat ze er moeite mee had. Ze kon ook niet echt ‘krijsen’. Dus werd ze apart in een bakje gelegd, kreeg extra zuurstof op haar neusje en werd haar keeltje leeggezogen. Na controle door de gynaecoloog, werd nog een keer haar keeltje leeggezogen, nu was ze weer helemaal in orde en kon ze weer lekker bij mij liggen.
Het was een totaal andere ervaring dan bij haar grote broer, maar weer zo ontzettend bijzonder! En nu genieten we met z’n viertjes!
Reacties