Jeetje, wat is die buik rond en groot… Wat moet ik ermee. Alles kost me moeite! Ik kan niets. Zelfs liggen in bed is niet fijn! Ik wil niet zeuren want misschien is dit wel de laatste keer dat ik zo’n
wonder mag ervaren, maar het is niet alleen maar leuk. In tegenstelling tot de zwangerschap van Milan is er nu een nieuw gevoel. Het gevoel van wachten onder het mom van ‘wanneer komt het nou?’
Milan kwam totaal onverwachts met 38 weken. Ik was net aan het genieten van mijn
zwangerschapsverlof, toen ik op een zaterdagochtend wakker werd met lichte weeën. Die zaterdag werd Milan geboren. Liep ik de avond ervoor nog te wandelen in de stad, de volgende dag had ik opeens een zoon in mijn armen.
De 38 weken-grens is nu gepasseerd en er zijn totaal nog geen ‘signalen. Natuurlijk denk ik dat ik met één zwangerschap een ervaringsdeskundige ben op het gebied van aanvoelen van de weeën. Dat valt tegen; bij elke steekje denk ik: ‘zal het nu gebeuren?’
Het slapen gaat de ene nacht beter dan de andere. Het klinkt misschien vreemd, maar mijn benen zitten onwijs in de weg. Vooral tijdens het slapen voel ik een vervelend gevoel in mijn heupen en dat straalt door naar mijn benen. Kan het zijn dat er een zenuw wordt afgekneld door het gewicht tijdens het liggen? Of zou dat toch een andere oorzaak hebben?
Mijn energie staat op een uiterst laag pitje en de buik is zo groot waardoor bewegen niet zo prettig is. Het bezige beebje beweegt nu anders. Vooral links boven drukt telkens een voetje naar buiten, en rechtsboven zie ik vaak een hele bult; waarschijnlijk de billen. Volgens de Gynaecoloog is de baby ingedaald. Ik voel hoe het hoofdje beweegt in mijn bekken. Wat niet altijd een fijn gevoel is want het drukt op mijn blaas. Dus nu moet ik dus vijftien keer per nacht naar de wc, pfffffff. Ook niet zo bevorderlijk voor mijn energiepeil overdag! Gelukkig wil Milan altijd lekker meedoen met een middagslaapje!
Op de echo’s zie ik nu alleen nog maar delen van de baby, bovenbeen, voetje, billen, rug. Het
hoofdje is al niet meer te zien omdat het zo diep in de bekken ligt. Weer een fase voorbij!
Wat zijn we benieuwd naar het bezige beebje! We zijn natuurlijk erg benieuwd naar het geslacht, zit alles eraan en is het gezond. Best spannend! En dan nog het ‘hoe zal de bevalling zijn?’ Daar probeer ik toch zo min mogelijk aan te denken.
Alles staat klaar. Kamertje is ingericht. Bedje is opgemaakt, Kinderwagen staat klaar. Badje is binnen (het was nog even spannend of deze op tijd op het eiland zou zijn) en de kleertjes liggen gewassen in de kast! Het is nu wachten, wachten, wachten…
Meer informatie over Arlette en haar zwangerschap op Curacao
Reacties