Sommige vrouwen voelen heel snel hun kleintje in de buik bewegen en andere vrouwen voelen pas veel later in de zwangerschap de baby. Bij Milan wist ik tot 22 weken maar niet of het mijn darmen waren of de baby. Hele avonden lag ik naar mijn buik te staren om te zien of de baby bewoog. Maar bij deze zwangerschap voelde ik het wat sneller, of toch niet? Toen ik – op één van mijn vermoeide momenten – met acht weken zwangerschap op de bank lag bij een vriendin, zag ik opeens mijn buik bewegen. “Hé, dat kan toch nog helemaal niet!” Maar ik zag toch echt mijn buik bewegen. Het kleintje was nog veel te klein om mijn buik zo te laten bewegen, dus dat kon echt dit kleintje nog niet zijn… Even daarvoor had ik gegeten, het was dus duidelijk dat mijn darmen ervoor zorgden dat mijn buik zo op en neer ging.
Alles in mijn lichaam krijgt natuurlijk ook een nieuw plekje om ruimte te maken voor het groeiende wondertje. Toch begon ik rond zestien weken dit kleintje echt te voelen door kleine klopjes, plopjes die ik in mijn buik voelde. De weken erna voelde ik het steeds beter. Wat een prachtig gevoel is dit. Ik kan zelfs op bepaalde momenten van de dag de klok erop gelijk zetten dat het gaat bewegen. Telkens rond 10 uur ‘s avonds begint het te krioelen in mijn buik. Het zal mij benieuwen of het kleintje, straks als het geboren is, het ook elke keer rond 10 uur wakker zal zijn. Daar gaat onze avondrust… Tja, die gaat er toch weer aan, dat weten we zeker!
Na de klopjes, de duidelijke schopjes, zie ik nu hele billen die naar buiten steken, als een bult die de hele vorm van mijn buik doet veranderen. Ongelooflijk en leuk maar het maakt het lastiger om te bewegen, bukken, opstaan en liggen. Opeens zo’n keihard gevoel op één plaats. Of als ik achter de computer zit aan de eettafel en iets te veel naar voren leun, krijg ik echt een duw en flinke bewegingen tegen de bovenkant van mijn buik, alsof het meer ruimte wenst!
Zo had ik een aantal weken flinke protesten als ik op een zij in bedging liggen . Ging ik op mijn linkerzij liggen, ging het me toch te keer tegen de rand van mijn buik, schopjes, allemaal tegen de wand van de zijkant van mijn buik waar ik op lag, het leek op goed getrappel. Duidelijk niet de voorkeursligging van deze kleine. Want draaide ik me om naar mijn rechterzij – waar ik zelf overigens helemaal niet lekker op lig – werd het lekker rustig in mijn buik. Dit kleintje heeft dus al een eigen willetje. Ook weer iets om na te trekken als het kleintje geboren is! Het kleintje heeft dan ook de bijnaam Bezig Beebje gekregen, dat geeft zijn/haar karakter het beste weer.
De praktische zaken: thuis, in de kraamkliniek of in het ziekenhuis
Bij de zwangerschap horen natuurlijk ook de praktische zaken. Er kwamen zoveel vragen toen we er achter kwamen dat ik zwanger was. Waar gaan we bevallen, hoe regel ik kraamzorg, hoe zit het ook alweer met eten, ga ik naar een verloskundige of naar een gynaecoloog? Kortom, een hoofd vol!
Toen ik met vijf weken bij de huisarts zat, werden er al heel wat vragen opgehelderd. Zij stuurde me eerst door naar een gynaecoloog. Daar zou ik eventueel doorverwezen kunnen worden naar een verloskundige. Maar aangezien ik niet thuis of in een kraamkliniek wilde bevallen zal ik hoogstwaarschijnlijk bij die gynaecoloog blijven. Dat ik hier voor kies is, vanwege mijn ervaring tijdens de bevalling met Milan. Dit was een geplande thuisbevalling, maar ik moest onverhoopt tijdens de persweeën toch naar het ziekenhuis. Alles is verder goed gegaan, maar de mogelijkheid dat het weer zou kunnen dat ik tijdens persweeën moet verhuizen, wil ik graag uitsluiten. Dus deze keer heb ik gelijk aangeven dat ik in het ziekenhuis wil bevallen.
De praktische zaken: kraamzorg
Via internet vond ik veel informatie. Vooral op het gebied van voeding tijdens de zwangerschap ben ik een hoop wijzer geworden. Maar zaken zoals kraamzorg, daar was ik met veertien weken nog niet achter. Na contact met de verzekering had ik een goed beeld wat betreft de kosten, maar nog steeds niets over kraamzorg. Ik ben weer verder gaan zoeken op internet. Zo kwam ik achter een kraamzorgbureau op Curacao.
Na wat navraag bij kennissen, heb ik contact opgenomen met dit bureau en na twee dagen stond er al iemand al op de stoep voor een intake. Okay, nu ben ik de eerste die zo vroeg in de zwangerschap al een intake gesprek heeft gehad, haha! Ach, je kunt het maar geregeld hebben.
We hebben van te voren besproken hoeveel uren en dagen we de kraamverzorgster in huis willen, welke taken ze allemaal doet en voor welke zaken wijzelf specifiek extra aandacht willen. Omdat we al ervaring hebben met een kleintje weten we misschien iets beter waar we hulp bij nodig zullen hebben. Maar dan is het nog afhankelijk hoe de bevalling verloopt en hoe ik me na de bevalling lichamelijk en ook geestelijk voel.
Na de bevalling met Milan was ik een vaatdoek. Ik kon niet lang op mijn benen staan en badderen van de kleine kostte te veel energie in het begin. Dan is het erg fijn als we iemand extra in huis hebben die ons kan helpen. En daarbij is een baby voor de eerste keer in een tummytub wassen ook even wennen. We moesten leren hoe we de baby vast konden houden! Een kraamverzorgster, zeker geen overbodige luxe!!!
Lees meer over Arlette en haar zwangerschap op Curacao
Reacties